Zwevend dak doet gooi naar de eeuwigheid

Koen van der Gaast ontwerpt in 1957 voor Tilburg een station, dat wel uit louter dak lijkt te bestaan. Speels, licht, ruim en open is het en gebouwd met moderne materialen als glas, staal en beton.

Daardoor biedt het reizigers en voorbijgangers een ruimhartig zicht op komende en gaande treinen en dat is voor die tijd bijzonder baanbrekend.

De architect heeft voor zijn dak, dat een strook van 46 bij 147 meter overkapt, zo weinig mogelijk steunpunten gebruikt.

Het is opgebouwd uit acht gebogen luifels van 21 bij 21 meter (zogenaamde hypparschalen), die zijn verbonden door brede glazen stroken.

Het geheel rust op vier betonnen pijlers in het midden (op het eerste perron) en de buitenranden hangen als het ware aan schuin geplaatste stalen palen, die een flink eind boven het dak uitsteken. Stalen tuien vanaf de top van die palen houden de zaak verder in de lucht.

Het lijkt daardoor wel alsof het dak zichzelf - net als baron van Münchhausen die zich aan zijn haren ui

Vanwege copyright wordt niet de volledige tekst van dit artikel getoond.